bzdeciki

 Tak właściwie jestem z siebie cholernie dumna.Spędziłam większość dnia i nocy sama,w zimnym,ciemnym mieszkaniu.I ta noc wydawała mi się ciemniejsza niż zwykle,tak za oknem.Może to tylko zwidy?I za każdym razem kiedy wstawałam z łóżka,czułam te nieprzyjemne dreszcze,z zimna. I wcale nie chciało się robić herbat,ale trzeba było. I nie płakałam,nie myślałam o niczym więcej,poza tym,co za tydzień przygotuję i skąd wezmę forsę na to,byłam spokojna,dużo spałam.Nawet moja mama jak usłyszała mój głos,myślała,że płakałam,a ja po prostu tak rozłożona,ale bez łez.Przespałam tyle za dnia i do połowy nocy,że potem parę godzin męczyłam się z zaśnięciem. Ciekawe,ile człowiek może spać,pod rząd?:D Nigdy jeszcze nie spędziłam tyle czasu samej w gorączkę.Zawsze była świadomość,że w pokoju obok ktoś jest,tak w razie co.A tu proszę,wcale to nie jest takie straszne. Może też dlatego,że człowiek był sam,ale jednak nie sam.

W Zwierciadle mówią,że myślenie też może być nałogiem.To ja Wam powiem,że mam taki nałóg.
I chce je rzucić.Już kiedyś P. wysłał mi potęgę teraźniejszości,muszę odkopać tę książkę.Przez tę zimę przede wszystkim myślę.I to mało konstruktywnie.

http://www.youtube.com/watch?v=k6YwuqWFTbc

zakochałam si w niej.Śpiewa to tak niesamowicie prawdziwie.Marzy mi się taka rola.Poruszająca,przejmująca. Po przeczytaniu kilku wywiadów z aktorkami,zaczynam rozumieć po co mi ta moja emocjonalność. Właśnie po to.Do teatru.Reżyser się popłakał,pierwszy raz w życiu przy piosence na castingu.A Anna pamięta jak kiedyś śpiewała to jej mama.Jak byłam mała też mi się marzyło,że jestem dzieckiem aktorki lub aktora i mogę chodzić na próby do teatru i przesiadywać tam godzinami:) może moje dziecko będzie mogło?Bo tak właściwie ja chcę dziecko,kiedyś. Tak sobie wczoraj pomyślałam.

I chcę pracować z dziećmi i młodzieżą. Tyle mogę zrobić dla "pokoleń".Dać im zabawę i może nową pasję,rozwój.Teatr po prostu,magia wyobraźni.
Dlatego dziś idę prowadzić warsztaty,mimo że chora,kasy potrzeba,a poza tym właśnie-to przyjemność.Dobrze,że nie głosowe,a ruchowe.Mój głos się nie nadaje.Ciało też nie,ale tylko zaprezentować co trzeba się da.

W ogóle to mieszkam z najbardziej dobrym człowiekiem,jakiego miałam okazję poznać. Nowa współlokatorka.Non stop ktoś u niej jest,na dobrą herbatę i jedzenie i dobre słowo i śmiech,a jak nie ma to,ona jest u kogoś. Jest w Burych misiach,więc jeździ na każdy telefon i spotyka się z tymi ludźmi,nawet w nocy gdy kogoś potrzebują. Pyta mi się jak się czuję i czy czegoś nie potrzebuję ot tak i za każdym razem daje nam znać,jeśli nie wróci na noc.I ani razu się nie skarżyła.W ogóle jest uśmiechnięta.A jak miała się raz gorzej to po prostu przyszła,żebym ją przytuliła i uspokoiła i to też było świetne.Moja druga współlokatorka jest zrozpaczona jak za dużo osób coś od niej chce i jak nagle wszyscy chcą się zwierzać. Zwłaszcza,że teraz sesja i nauka to priorytet. W ogóle to teraz mieszkam z dwoma bardzo głęboko wierzącymi katoliczkami. Ale każda z nich jest inna,bo każdy człowiek jest inny.I ja też jestem inna. Patrzę się na moją współlokatorkę nową z sentymentem.